Borsuk Silvertip vs Manchurian

[Giuseppe]

Cześć wszystkim!

Chciałbym otworzyć dyskusję na temat, który dla wielu jest dogmatem, ale dla mnie staje się coraz większym dylematem: realna wartość włosia Silvertip w porównaniu do Manchurian.

Przejdę prosto do sedna: mimo że Silvertip jest uważany za ,,króla" pędzli, ja po prostu nie potrafię się do niego przekonać. Dla mnie jest on zdecydowanie zbyt ,,floppy" (wiotki). Tak, jest niesamowicie miękki na twarzy, jak dotyk aksamitu, ale kiedy przychodzi do wyrabiania twardego mydła lub gdy oczekuję konkretnego masażu podczas face latheringu, mam wrażenie, jakbym smarował się mokrym wacikiem. Brakuje mu charakteru, brakuje mu ,,kręgosłupa" (backbone).
Z kolei swoje nirvana odnalazłem w włosiu typu Manchurian. Dla mnie to pędzel idealny: złoty środek między delikatnymi końcówkami (po odpowiednim wyrobieniu) a wigorem, który masuje skórę i unosi zarost jak nic innego.

Moje porównanie opieram na dwóch konkretnych modelach tej samej marki:
• Zenith 507 Silvertip: Piękny pędzel, ale na twarzy wydaje mi się zbyt ustępliwy, wręcz ,,kluchowaty".
• Zenith 505 Manchurian: Zupełnie inna liga. Ma tę strukturę i opór, które sprawiają, że każda chwila golenia to czysta przyjemność.

Pytania do Was:
1. Wasze odczucia: Czy Wy też uważacie Silvertip za zbyt wiotki, czy to ja po prostu jestem fanem mocniejszego masażu?
2. Kwestia marki: Czy to cecha charakterystyczna samego gatunku włosia, czy może to specyfika selekcji i osadzenia węzłów u Zenitha potęguje ten efekt ,,klapniętego" pędzla w wersji Silvertip?
3. Wysokość knota (loft): Czy myślicie, że krótsze osadzenie węzła (lower loft) mogłoby uratować Silvertipa przed byciem ,,kapciem", czy to po prostu walka z naturą włosa?
4. Alternatywy: Czy dla kogoś, kto nie znosi efektu floppy, ale chce prestiżu borsuka, Manchurian to jedyna droga? A może warto spojrzeć w stronę wysokiej jakości Two Band?

Jestem bardzo ciekaw Waszych opinii.
 

[Gizmuch]

Zgadzam się, Manchurian jest niesamowity jeśli chodzi o masaż i wyrabianie twardego mydła, mam dwa- jeden Uomo dość pokaźny 28 mm i Stando 26 fan i oba bardzo lubię, natomiast od siebie dodam, że świetnym borsukiem jest też Samogue Soc two band , ma kręgosłup i nie jest miziakiem
Silver tipa miałem i też uważam że jest za delikatny

[Marcin39]

A czy nie każdy manchurian jest 2 bandem?

[Adi]

@Giuseppe podpisuję sie pod Twoim postem obiema rekami. Mam identyczne spostrzeżenia odnośnie włosia Silvertip i Manchurian.
Manchurian z kotem 26mm i loftem około 50 mm , to dla mnie idealny pędzel . Ma odpowiednio sztywny kregosłup . Końcówki lekko szorstkie a zarazem delikatne. Osobiście stawiam pędzel Zenith z tym knotem ponad pedzlem SV , czy Semogue C7.
Dla odmiany Silvertip w rozmiarze 26 x 50 mm to dla mnie mop . Do tego knota już nie wrócę i tyle w tym temacie .

[Wielblad]

Hej.
Silvertipa mam tylko jednego od Omegi i jest faktycznie miekiszonem, nie nazwałbym go mopsowatym. Namiastkę masażu można nim zrobić łapiąc za knota a nie za rączkę pędzla.
Machu są świetne... ale popularne 2bandy od Yaqi też robią fajną robotę... chyba że ktoś lubi masaż z drapaniem to tu chyba nie da się przebić borsuków black/pure... no i moje ostatnie odkrycie to knot Oumo Unsullied 2band, masuje i drapie jak lubię

[AdamS]

@Adi mam Zenitha 510B
26/55mm kupionego na bazarku.
To mój No1.(Typowo włoski z dużą rączka , która wkładasz w dłoń, a chwytem barberskim włosie)
Potwierdzam sztywności i delikatność wyrabia pianę na miękkim i twardym mydle.
Będą zwolennicy jednych i drugich. Jak ze wszystkim TG.

[Gizmuch]

A czy nie każdy manchurian jest 2 bandem?

Sztuczna inteligencja mi podpowiada, że to jest włosie klasy 2-band finest i nie jest to Manchurian, ja nie wiem do końca jak jest z tymi kontami i nazewnictwem

[Marcin39]

Mi kiedyś ktoś powiedział że każdy manchurian jest 2bandem ale nie każdy 2band to manchurian 

[Gizmuch]

Chętnie bym poczytał wyjaśnienie jakiegoś znawcy borsukowego, bo sam nie do końca kumam te nazewnictwo

[Marcin39]

Oto konkretne wyjaśnienie różnic:
�1. Czym jest włosie 2-band?
�To określenie wizualnej charakterystyki włosia. Standardowy borsuk (np. Super Badger czy Silvertip) ma zazwyczaj trzy pasma kolorystyczne: jasne u nasady, ciemny pasek pośrodku i jasne końcówki.
�Włosie 2-band (dwupasmowe) charakteryzuje się tym, że:
�Ciemny pas zaczyna się niemal u samej nasady i zajmuje większość długości włosa.
�Kończy się wyraźnym, jasnym czubkiem.
�Włosy te są zazwyczaj grubsze i sztywniejsze u podstawy, co zapewnia pędzlowi większy tzw. backbone (sprężystość/opór).
�2. Czym jest włosie Manchurian?
�To termin marketingowy i jakościowy, spopularyzowany głównie przez firmę Simpson, a później przejęty przez innych producentów (np. Zenith czy Zenith).
�Pochodzenie: Teoretycznie pochodzi od borsuków żyjących w surowszym klimacie Mandżurii (północne Chiny), co wymusza na zwierzęciu wykształcenie grubszego, mocniejszego futra.
�Charakterystyka: Manchurian to niemal zawsze włosie typu 2-band, ale o specyficznych właściwościach. Jest jeszcze sztywniejsze niż standardowy 2-band, a jego końcówki, choć początkowo mogą wydawać się lekko ,,szorstkie" (scritch), z czasem pięknie się rozszczepiają, oferując niesamowity masaż twarzy.

Źródło- Gemini

[Gizmuch]

No to by się zgadzało, bo moje Manchuriany mają lekko drapiąc końcówki (jeszcze mało używane), a Semogue soc był od kupienia przyjemniejszy, czyli Soc to nie Manchurian
Ale oba są rewelacyjne i dalekie od ,,sflaczałego" silver tipa

[Marcin39]

Ja też silvertipom mówię stanowcze nie

[judgebien]

Odwieczny dylemat. Dobrze ze nas już nie dotyczy. Silvertip to straszny mop. Kiedyś sie dziwiłem podobnie jak wy, że jest uznawany za najlepsze włosie, ale sprawdziłem to i teraz rozumiem ten fenomen. Silvertip jest produkowany od XVIII wieku, przez kilka wieków był szczytem luksusu. Dopiero w XXI wieku tak około  2010 zaczęto produkować włosie typu two band a później manucharian. Teraz po wiekach zachwytów, mimo ze dla nas two band i manucharian to leprze włosie, ciężko zmienić ta legendę silvertipa, chyba wiemy jak jest   
Czytałem, że marka Rooney wprowadziła włosie two band jako pierwsza.  Pierwsza była seria Heritage Stubby 2XL wprowadzona ok. 2010 r.

Wkleję tu artykuł ze strony hairmaker.gr

Historia pędzli do golenia pełna jest drobnych zawiłości. ✔️ Nie ma jednego ,,oficjalnego" momentu ich wynalezienia – ale jest wiele wskazówek, wiele szkół myślenia i sporo... tajemnicy.

Większość wzmianek umiejscawia ich pierwsze pojawienie się we Francji około 1750 roku . Brzmi to ładnie, ale nikt nie podaje jednoznacznego źródła. I co z tego? Pozostawiamy trochę miejsca na ciekawość. ✨

Firma Plisson , jeden z najstarszych producentów, datuje swoją historię na rok 1808. Firma Kent , jeszcze starsza (1777), prawdopodobnie weszła na rynek pędzli około 1850 roku.

Krótka uwaga: niektóre daty są ,,elastyczne". Fryzjerzy nie zawsze prowadzili dokumentację.
Allan Peterkin w książce ,,Tysiąc bród" wspomina, że ��szczotki pojawiły się we Francji w 1748 roku . Dobra informacja, ale bez źródła. I tu zaczyna się budować mit: może istniały wcześniej?

A jednak jest coś, co wszystkich zastanawia. Obraz Isaacka Koedijcka z około 1649-50 roku przedstawia małe narzędzie z włosiem, które wyraźnie przypomina pędzel do golenia. Jeśli to prawda, to początki pędzli sięgają 100 lat wstecz!

Dowód   Najwcześniejsze przedstawienie w sztuce
Data   1649–50
Według angielskiego źródła z 1830 roku, przed 1756 rokiem pianę wytwarzano ręcznie. Później? Francuscy fryzjerzy, zawsze pomysłowi, wprowadzili do użytku pędzel. Jak wygodny? Jak bardzo, jak się okazało.

✔️ Mała wskazówka: Tradycja pokazuje, że najlepsze narzędzia rodzą się z konieczności.
W innych źródłach (Singleton i Sturgis, 1756–1761) wspomina się o husarskim zestawie do golenia. Czegoś jednak brakuje: nikt nie wspomina wprost o tym, że zawierał on pędzel do golenia . Były to jedynie pędzle do butów i ubrań. A więc? Być może pędzle były tak rzadkie, że w ogóle o nich nie wspomniano.

Docieramy do roku 1843. Mechi reklamuje szczotki z borsuka w ,,The Spectator". Do tego czasu sierść dzika i borsuka pochodziła głównie z Niemiec. Jednak wraz z wybuchem I wojny światowej dostawy zostały odcięte.

Następnie Amerykanie sięgnęli po włosie z Chin (rachto) i włosie końskie . Od 1916 do 1921 roku dominowały szczotki końskie. A potem? Zniknęły na prawie wiek... Tutaj historia zatacza koło: to, co znika, powraca.

⚠️ Mała uwaga: wiele historycznych szczegółów zostało utraconych. Dlatego stare pędzle zawsze kryją w sobie odrobinę... tajemnicy.
Po II wojnie światowej produkcja gwałtownie wzrosła. Świat pragnął czystości, zdrowia i troski; mężczyźni chcieli znów poczuć się jak ludzie. A pędzel do golenia ponownie stał się podstawowym elementem wyposażenia każdej łazienki.

Ewolucja materiałów w pędzlach do golenia
Śledząc ewolucję materiałów używanych do produkcji pędzli do golenia, odkryjesz fascynującą historię. Historię, która zaczyna się od prostego włosia zwierzęcego, a kończy na zaawansowanych technologicznie materiałach syntetycznych, które konkurują z włosiem naturalnym, a często je przewyższają. ✔️

W początkach pędzel do golenia był głównie narzędziem fryzjerskim. Jakość nie była priorytetem, liczyła się trwałość. Fryzjerzy używali dowolnego dostępnego włosia: dzika, borsuka, konia. Nie było luksusu wyboru ,,złego" lub ,,dobrego" węzła; liczyła się tylko praktyczność.

 Włosie borsuka – zwłaszcza ze srebrnymi końcówkami – pojawiło się później i szybko stało się ,,luksusowym wyborem", gdy golenie stało się nie tylko koniecznością, ale wręcz rytuałem. ✨

Włosie końskie przeżyło złoty wiek w latach 1900-1920. Było miękkie, miało solidną strukturę i było dostępne w dużych ilościach. Jego historia zakończyła się jednak nagle. Problem zanieczyszczenia – prawdopodobnie omyłkowo powiązanego ze szczotkami – sprawił, że świat zaczął się go bać. W rezultacie zniknęło z rynku na dziesięciolecia.

Po II wojnie światowej dostępność borsuków spadła, a Europa stanęła w obliczu ograniczeń. Wtedy strzyżenie wkroczyło w nową erę: pojawiły się tworzywa sztuczne i pierwsze materiały syntetyczne. Nie były jeszcze idealne, ale otworzyły drogę do przyszłości.

Prawdziwe przełomy nastąpiły po 2005 roku. Dzięki opracowaniu nowych polimerów producenci stworzyli włókna syntetyczne o niesamowitej elastyczności, kontrolowanej gęstości i doskonałej miękkości.

[Łapacz z Sacramento]

Też szczerze mówiąc nie wiem czy jest różnica pomiędzy Manchurian (nigdy nie miałem, to pewnie jeszcze jedyny zakup pędzlowy przede mną w życiu), a Two Band, a jeżeli jest, to jaka, wizualnie wyglądają podobnie. Do silvertipów zraził mnie forumowy (z brzytwy) Maestro (straszny mop rachityczny), po którym zaopatrzyłem się w legendarnego, masywnego i upakowanego Vigshaving - to była przepaść. Od niedawna mam znów małego silvertipa (LE Wee Scota), ale to inna kategoria, nim się trochę inaczej pędzluje. Natomiast sceptycyzm wobec silvertipów (czy Three Band) mi pozostał.

Tak jeszcze uwaga  a'propos terminologii - u Simpsona Two Band jest określany mianem "silvertip" (Two Band Silvertip), a z kolei silvertip jest określany mianem "Super Badger" (Super Badger Silvertip). U chińczyków z kolei  Two Band z reguły określany jest jako Finest (tak na moje oko to to samo).

[Monocero]

Rodzaj włosia z mojego doświadczenia ma znaczenie dla odczucia komfortu. To czy pędzel jest mopem to technika jego produkcji. Żeby wyprodukować knot musi być odpowiednia gęstość włosia i utworzony jego kręgosłup. Ma na to oczywiście duży wpływ głębokość osadzenia. Z najlepszego jakościowo włosia można jak się nie ma umiejętności zrobić mopa, tak jak słabe włosie dobry specjalista tak ułoży i osadzi, że pędzel będzie świetny.